Η ελληνική λέξη «ΧΑΟΣ» με πηχυαία γράμματα σε γαλανό υπόβαθρο προσομοίωνε με την ανατριχίλα που ένοιωσαν οι ευρωπαϊκές αγορές εξαιτίας της πρόθεσης του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου να καλέσει το λαό σε δημοψήφισμα ώστε να επικυρώσει με τη βούλησή του τα μέτρα που εντέλει ήρθαν.
Το εξώφυλλο υπήρξε ένα ξεχωριστό «άγγιγμα» των εικαστικών στην εφαρμοσμένη τέχνη της γραφιστικής, που εντέλει ξεπέρασε την ειδική του αναφορά στην Ελλάδα αγγίζοντας τη διαταραγμένη αύρα της παγκόσμιας οικονομικό-κοινωνικής συγκυρίας. Και μαζί, το εφήμερο της ίδιας της είδησης.
Απόρροια αυτού του πρωτοσέλιδου είναι και τα τέσσερα «κατοικημένα» από ανθρωπάκια γράμματα της ελληνικής λέξης ΧΑΟΣ αλλά και η ίδια η έκθεση του Γάλλου καλλιτέχνη Γκυ Λιμόν που καταλαμβάνει τους χώρους του εκλεκτικιστικού κτηρίου της γκαλερί «Ρεβέκα Καμχή» στο πολύβουο, πολυφυλετικό Μεταξουργείο.
Ο Γκυ Λιμόν δουλεύει τις ανθρώπινες μικρογραφίες σχεδόν για τρείς δεκαετίες στο έργο του. Μετατρέποντας γραφήματα, αριθμούς, γκάλοπ σε βούληση της μάζας.
Οι ακμές των γραμμάτων του ΧΑΟΥΣ στο έργο του Λιμόν δεν είναι ευθυγραμμισμένες σύμφωνα με τους κανόνες της τυποποιημένης γραμματοσειράς. Ευθυγραμμίζονται με την άναρχη γραμματοσειρά των συνθημάτων που «λερώνουν» τις επιφάνειες των κτηρίων. Τα μαύρα γράμματα «ψεκασμένα» με χρωματικό σπρέι έχουν εκατοντάδες κατοίκους. Ανθρώπινες μινιατούρες απειροελάχιστου μεγέθους που φαίνονται εγκλωβισμένες στα όρια αυτής της κατάστασης που ορίζεται εννοιολογικά.
«Χάος, μία λέξη ελληνική που υπάρχει με την ίδια σημασία σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Όπως και η δημοκρατία» μας είπε ο Γάλλος εικαστικός, καθισμένος μπροστά από το εξαιρετικά επίκαιρο έργο του, το «Χάος», τη στιγμή που το φώτιζε ο ήλιος που εισέβαλλε από ένα γενναίο σε μέγεθος παράθυρο της αθηναϊκής γκαλερί. Δεν έχουν περάσει άλλωστε πολλές ημέρες από το κυριολεκτικό χάος που είχε προκληθεί στην πόλη με την πυρπόληση του κέντρου της.
Τα έργα του Λιμόν, που παρουσιάζονται στην Αθήνα, συνδιαλέγονται στο μεγαλύτερο μέρος τους με τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής, έχοντας πρωταγωνιστές, όπως συμβαίνει εκτός καμβά στην πραγματικότητα, το ανώνυμο πλήθος. Τους πολίτες που συγκεντρώνονται σε μία διαμαρτυρία, που παίρνουν μέρος σε επεισόδια με την φωτιά και την καταστροφή να συνιστούν μέρος της θυσίας στον βωμό της αγανάκτησης. Αποτελώντας τα ποσοστιαία νούμερα μίας στατιστικής που σκιαγραφεί τις προθέσεις της κοινή γνώμης.
Στην γκαλερί Καμχή ο Γκυ Λιμόν οπτικοποιεί αυτά τα ερεθίσματα από την ελληνική πραγματικότητα χρησιμοποιώντας την ίδια δίοδο με αυτή των περιηγητών του 18ου αιώνα. Η εικόνα της φλεγόμενης πόλης, οι ακροβασίες της πολιτικής και η δυναμική του λαού αποτυπώθηκαν στις μικροκλίμακες των λιλιπούτειων ανθρώπων του.
«Ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα αυτό το διάστημα, η φωτιά, οι διαδηλώσεις, το χάος, παρουσιάζονται στο εξωτερικό χειρότερα από το πραγματικό τους μέγεθος », παραδέχτηκε ο καλλιτέχνης. Τα γεγονότα στην χώρα μας, τα οποία αγκάλιασε αμήχανα ο τηλεοπτικός χρόνος των διεθνών καναλιών τού θυμίζουν μία άλλη έκρυθμη κατάσταση: Την εξέγερση στα γαλλικά προάστια.
